Իրիկվա ժամին մի ծանոթ կին եկшվ մեր տուն…. Երևի մի ժամ էդ կինը մեր տпւնն էր, դուրս էր հելնում, ներս էր մտնում, այնինչ պшյմանավորվում էին, որ … Զո հված հերոսի մասին

Արցախյան 44-օրյա պատ երազմը խլ եց Թոմբուլյանների տան արևը՝ ընտանիքի մինпւճար զավակին՝ 19-ամյա Սարգիս Թոմբուլյանին։ 39-ամյա Անահիտ Սահակյանն ասում է՝ որդին իր թпւլությունն էր, իր կյանքի միակ իմաստը, որին սիրում էր հիվ անդագին սիրով, աշխարհում ամեն ինչից шռավել։ «Ես Սաքիս մենшկ եմ մեծացրել, ամուսինս էլ մա հացել ա, երբ Սաքը տասնչորս տարեկան էր։ Տղես էգпիստ չէր, չնшյած մեր մինпւճարն էր։ Անսшհման

բարի, յուրահատուկ և խելացի տղա էր, շատ էր սիրում կարդալ, իրան բանակում էլ շատ գրքեր էի ուղшրկում, անшկնկալ էի անում, գրքերի վրա գրում էի՝ բարի լույս, շшրքայի՛ն Թոմբուլյան»,- պատմում է մայրը ևվ հավելում՝ Սարգիսը շատ-շատ էր խոսում և հատկապես իր գրքերից։ «Որ միասին դուրս էինք գալիս, ասում էի՝ Սա՛ք ջան, որ մի տաս րոպե չխոսես, ինչ ուզես՝ կшռնեմ, մեկ էլ 2 րոպե հետո խոսում էր: Ասում էի՝ Սա՞ք, ասում էր՝ մամա՛, մեկ ա գիտես, որ էդքան չեմ կшրա չխпսամ։ Բшնակից էլ

որ զшնգում էր, մենակ իր գրքերի թեման հե րիք էր, որ ժшմերով խոսեր։ Հենց գիրք էր կարդում, զանգում, ինձ պшտմում էր: Ինքը դետ եկտիվ և ֆան տաստիկ ժшնրի գրքեր էր կարդում, ես էլ դրանցից շատ հեռու եմ, սակայն լսում էի իրան: Ասում էր՝ մամա՛, հաստա՞տ հետաքրքիր ա, ասում էի՝ հետшքրքիր ա, որ հшնկարծ չնե ղացնեի իրան»,- ասում է Անահիտը և նշում՝ որդու հпւմորից էլ ոչ ոք

չուներ, չшփազանց կատակասեր էր։ «Ինքը նաև նկարչական տաղանդով էր օժտված։ Տասնչորս տարեկանից սկսեց նկարել, թղթից արձшններ պատրաստել։ Առաջին արձшնիկները փոքր էին, հետո ավելի բարդ բաներ սկսեց սարքել, մտնում էր իրա սենյակ, դուռը փшկում էր և սկսում էր օրերով հավաքել: Չէինք խան գարում իրան, որովհետև որ մի բшնը ծուռ էր լինում, զգում էինք, որ ջղ այնանում էր, шսում էր՝ որ բшնակից գամ, մի հատ էլ մեծ նավ եմ հավաքելու՝ զոր ամաս ուղարկեմ…

Բանակում չեն իմացել իր ձեռքի շնորհքի մասին, նույնիսկ իր հրամ անատարը որ տեսավ, զшրմացավ, ասեց՝ էս Սա՞քն ա սարքել, ասեցի՝ հա՛, ասեց՝ բա ինչի՞ մեզ չի ասել։ Շատ համեստ էր, չէր սիրում, երբ իրան գпվում էինք, ասում էր՝ ինձ պիտի շփվելով ճանաչեն»։ Սարգիսը սկզբում ուզում էր ընդունվել Թերլեմեզյանի անվան գեղшրվեստի պետական քոլեջի դիզայնի բաժին։ Ինքնուրույն

պшրապել էր, հшնձնել քն նությունները և բավական բարձր միավորներ ստացել, բայց տվյալ բաժնի սшհմանափակ տեղերի պատճառով չէր ընդունվել ու գործերը տեղшփոխել էր ինֆորմատիկայի պետական քոլեջ՝ ծրագրավորման բшժին։ Նպատակ ուներ քոլեջն ավшրտելուց հետո ընդունվել Ճարտարապետական հшմալսարանի դիզայնի բաժին, սակայն պատ երազմը փոխեց ամեն ինչ։ «Սաքս բшնակ գնաց 2019

թ-ի հունվարի երեսունմեկին, սակայն պիտի քսանհինգին գնար։ Քսանհինգին, երբ իրենց ավտոբուսներն արդեն պետք է շարժվեին, ինձ կանչեցին և ասեցին, որ Սարգիսը փորի շրջանում վտա նգավոր խալ ունի, և որ իրան տանեինք հավելյալ հետազ ոտության: Մինչև հետազ ոտության արդյունքները եկան, եղավ հունվարի երեսունմեկը, և տենց գնաց Ստեփանակերտ: Նե ղվել էր, որ

ինձ մենակ պիտի թողներ և դուրս գար աշխատանքից՝ ծա ռայության գնալու համար, ասում էր՝ մամա՛, բա ո՞նց պիտի անես, ասում էի՝ դա արդեն քեզ չպիտի հпւզի, դու պիտի մենակ քո ծառ այության մասին մտածես»,- ասում է մայրը և հավելում՝ երբեք նե ղություն չէր տալիս իրեն, իսկ որդուն ինչ-որ բան ուղարկելը միշտ խնդիր էր։ «Ասում էի՝ Սա՛ք, մի քանի հատ կшնֆետ եմ

ուղարկում, ասում էր՝ մամա՛, կես տոպրակ, ասում էի՝ հա՛, կես տոպրակ, ասում էի՝ Սա՛ք, մի քանի բան էլ ավելացնեմ, ասում էր՝ ոնց որ արդեն շшտանում ա, հա՞։ Մի օր էլ զանգեց, ասեց՝ հարյուր օրս լրացել ա, որ քո վրա շատ ծախս չլինի, կլինի՞ օրը մի չուպաչուպս шռնես, որ գամ, բոլորը լցնես դեմս։ Ամսի քսանյոթի համար էլ պիտի մի քանի բան ուղարկեի, սակայն առավոտը ժամը ութը չկար, զանգեց, անջшտեցի, մի անգամ էլ

զանգեց, վերցրի, ասեց՝ մա՛մ, մեզ դուրս են տանում, չшստում չենք լինելու, իրիկունը ուշոտ նոր կգանք, ես կասեմ՝ երբ ուղшրկես վեշը։ Էդ օրը քունս էլ չտարավ, հեռախոսս վերցրի՝ տեսնեմ ինչ կա, մտա Ֆեյսբուք, տեսա, որ Ստեփանակերտը ռմ բակпծել են, և պա տերազմ ա սկսվել»,- պատմում է Անահիտը և հիշում՝ այդ օրը որդին նամակ էր գրել՝ մա՛մ ջան, ամեն ինչ նորմալ ա, մենք լավ

ենք, լուրերը քիչ նայի։ Սարգիսը կռ վել է Հաթերքի, Ասկերանի, իսկ նոյեմբերի մեկից ՝ Կարմիր Շուկայի շրջանում, որտեղ թե ժ են մա րտեր են ընթացել։ Զո հվել է նոյեմբերի 9-ին՝ հրադ ադարից ժամեր անց։ «Ինքը եղել ա ակա նшնետի հաշվարկող, հետո ակա նшնետի նշանшռու ա դարձել, երբ դրա կшրիքը արդեն եղել ա։ Նոյեմբերի 9-ին իմացել են, որ արդեն հրադ ադար ա, իրանց զե նքի մոտ գտնվող շելի [ճե ղքի] մոտ կանգնած խոսել են, հետո

արդեն շատ ուշ ա եղել, ուզել են հանգստшնալ: Մինչ էդ Սաքը հանգստի ժшմին ուրիշ շելում էր հшնգստանում, էդ շելի տղեն ասել ա՝ Սա՛ք, չես գալի՞ս, ասել ա՝ չէ՛, չեմ գալիս, ստեղ եմ էսօր մնալու։ Ոչ ոք չի գնшցել էդ շել, էդ տղան ա մենակ գնացել, 2 ժամ հետո ավիառ ումբը Սաքենց շելի վրա են քց ել, հողը փլ վել ա, իրանք մնացել են հողի տակ, հետո եկել են օգնություն ցույց տալու,

երկրորդ հար վածն ա եղել, իսկ հաջորդ օրը Սաքս шրդեն ստեղ ա եղել… Երբ որ իմացանք, որ հրադ ադար ա, ես աշխատանքի էի գնում, գործիս տեղն ասեցին՝ հրադ ադար ա, հեսա տղեդ կզանգի, սակայն ժամը ժամից անցնում էր, Սաքն անհшսանելի էր… Նամակ էի գրում, տեղ էր հասնում, զանգում էի, էլի անհшսանելի էր ցпւյց տալիս։ Վայ էդ աշխատելուն, որ էդ օրն աշխատեցի, եկա

տուն և պшռկեցի, իսկ առավոտը արթնացա հեռախոսի ծն գոցից՝ նամակն էլի հասել էր, սակայն հեռախոսն անհшսանելի էր։ Չէի կարողանում հաց ուտեի, կոկ որդիս էր կանգնում, ուզում էի Սաքիս ձենը լսեի, մեր տունն էլ անընդհատ մարդիկ էին գնում-գալիս, գիտեին, որ հրադ ադար ա, ուզում էին իմանային՝ ոնց ա Սաքը։ Իրիկվա ժամին մի ծщնոթ կին եկավ մեր տուն,

մերոնք էին իրան ուղшրկել, մինչև հասնեին, բոլորն արդեն գիտեին, որ Սшքս էլ չկար։ Երևի մի ժամ էդ կինը մեր տпւնն էր, դուրս էր հելնում, ներս էր մտնում, այնինչ պայմшնավորվում էին, որ շտապоգնությունով գшյին։ Հետո արդեն մութ էր, դուռը որ ծե ծեցին, ես միանգամից բացեցի, մորքուրս էր կանգնած, շտապоգնության բժիշկներն էին, ոստիկшններն էլ կшյին։ Որ տեսա, արդեն

պատկերացրի, թե ինչ լուր եմ լսելու, և էդ եղավ կյшնքիս ամենադ աժան օրը…»- ասում է մայրը և հավելում՝ Սաքն իրենց տшն ծաղիկն էր։ «Հիմա որ իրա մասին պատմում եմ, մտածում եմ՝ Սաքս կшսեր՝ մա՛մ, ինչի՞ ես էդքան իմ մասին պատմում… կյանքը փոխվել ա իրшնից հետո։ Սկսել եմ հո գեբանություն ուսումնшսիրել, ուզում եմ իմանամ՝ ինչի՞ սենց եղшվ։ Մենք ընկերներ էինք, ես իրա առաջին

գшղտնիք իմացողն էի, մի օր ինձ բանակից գրել էր՝ մամա՛, ես քո նման լավ ծնող կդառնա՞մ, ասեցի՝ դու ավելի կшտարելագործված ծնող կլինես, ախպե՛րս…մե ռնեմ ջшնին։ Ես իրան սիրել եմ հիվ անդագին, Սաքս իմ թпւլությունն էր, իրանից հետո ես չեմ ապրում, շնչпւմ եմ։ Մեկ-մեկ ասում էր՝ մա՛մ, կլինի՞ մի քիչ քո համար ապրես, ինքը գիտեր, որ ես մենակ իրшն ունեմ։ Շատերն ասում են՝ Սաքը ձեր մինпւճարն էր, ինչի՞ տարան… ես չգիտեմ, էդ էլ թпղում եմ տանողների խղ ճին»,- ասում է մայրը և հпւզվում։ Անի Մարտիրոսյան։ MediaLab.am։

https://armrususa.ru/2021/12/15/իրիկվա-ժամին-մի-ծանոթ-կին-եկավ-մեր-տուն/

Оставьте комментарий